شهرام بشرا   

   
    


...این پروتز یک واریاسیون است -
  شهرام بشرا 

« تقدیم به (کِی – آشفتگی) های حسین مکی زاده »
  

« / »

زمانی به زرد ِ زنگی ِ تمام انتهای افق هاست
وقتی ست
وقتی بی وقت
وقتی به برنگشت ِ آونگ

« // »

تنها افق های سپید
دراز  بر افق سیپد
تن ِ به لحظه ی بی نهایت- ریز تا همخوابگی اند
ریزش نرم ِ تن در همخوابگی
اجماعِ نرم – تنان در همخوابگی

« /// »

کبوتری سیپد
می خواند
سپید یعنی خواندن
خواندن ِ به استثنای سپید ِ در سپید
خواندنِ خرچنگ هایِ آوازدار ِ  سیاه
خواندنِ خرچنگ هایِ لالِ سیاه
.بر افق های خوابیده ی سپید
 
« //// »

نام هایی نام ات را می خوانند
نام هایی می خواهند
نام ات را بخوانند
خواندن ؛
شکست فضاست
آبگینه ی سکوت
تا آینه به نطفه اش بازگردد
به آبگینه
به سکوت

« ///// »

شرم از طناب لطیف ران هایی
پایین می لغزد
شوق از جنس همان طناب
بالا می خزد
نور از در – دریچه گی تن می زند
تن نور می خورد
نور     تن

« ////// »

در انتظاری نرم
تن تا   به - نابوده گی ِ تن  در تن
نهست فاصله را
به شیهه
به جولان می کشد تن
به سایش آفتاب می دود
تن
واسوز بوسه
از پا به پا می افتد
تن ؛ خوابیده به راه می افتد
از راهی
که افتاد به راه

« /////// »

تن از تن
پر می شود
تن ؛ ناترس ِ هواهای ِ غرابی شب
سلول به سلول
هجوم می شود
اضمحلال ِ همخوابگی
هزاران آفتاب
در هزاران آفتاب
ذوب می شود

« //////// »

گردی که از میدان ست
از میدان بر می خیزد
میدانِ زمین
بی گَرد می ماند
میدان اما
میدان می ماند

« ///////// »

هزارین ها ؛ جناح ندارند
پیاده در انتظار شبیه اش
پیاده می ماند

و گردها هوا را می سازند
و آسمان را
و مان ِ آسمان را
نیزه ها بی زجرِ ضجه
از قلب عبور می کنند
گَرد    بی ثقلی
در هوا می ماند
هوایی از هوا نمی ماند
تنها میدان

« ////////// »

دست ها بر زمین اند
تنها به آسمان
پیاده از تنها
عقب می نشیند
تن ها از تنهایی   عقب
در – انتظار
به – انتظار
خرچنگی می شود
که سفیدِ دربا تمام
.در می کشد در خودش