« آرپژ »
« دو »
متن از ادامه ؛
پُر
متن ِ ادامه پُر از
آغازِ ادامه
« ر ِ »
آواز نرمی
نرم تر از مجرا
جریان در مجرا ست ؛
« می »
شان انزال
تن نیست
نبودِ تن است ؛ در بودِ تن
:انزال زمزمه ست
مغناطیس ِ حشره ی سلول
با مغناطیس ِ حشره ی سلول
از مغناطیس ِ حشره ی سلول
« فا »
گله ی سلول ها رهاست
موسایِ بوس ها
بر غار شد ؛
ترانه ی تَرانی
که تن
لَن تَرانی شد در تَرانیِ تن
موسای بوس ها
در غار تن ؛
برق از درختِ تن
چندان غریب نیست
« سُل »
«گاهی که « خواب
با سر به «هم » رسید
«همخوابِ « هم » شد « خواب
همخواب » ِ ترانه های تن»
تن ؛ تَرانی شد
میانِ سلول های تن
« لا »
:استمنای خلا
دست ساییدن سایه ای
به سیاهی سایه ای
از سوی سایه ای
به دنبال سایه ای
« سی »
خلا
راه می کشد به جِرم
خلا از جِرم ِجرم می شود
تا راه بکشد به خلا
|